De laatste weken heb ik echt toegeleefd naar deze wedstrijd. Het BK in Eupen was een wedstrijd die ik met stip had aangeduid. Dit moest de kers op de taart zijn van mijn seizoen. Het draaide spijtig genoeg heel anders uit dan verwacht.
Een aantal zaken die misschien hebben meegespeeld zullen dit veroorzaakt hebben, wie zal het zeggen! Toch is er teveel misgelopen… die dag.

Nochtans begon de dag heel goed. Ik was ruim op tijd aanwezig voor de start. Alle supporters waren aanwezig en ik heb ze nog kunnen spreken en zien. Ik stond op tijd aan de start! De zwemstart verliep moeizaam, geen snelheid waardoor ik enorm moest vechten in het water. Ook kon ik me moeilijk oriënteren waardoor mijn zwemnummer heel woelig verliep. Gelukkig kon ik nog rekenen op mijn uitstekende wetsuit van Zone 3. Ik kwam matig uit het water. Dit was al een kleine opdoffer op mentaal vlak. Toch bleef ik niet bij de pakken zitten en nam direct initiatief in het fietsen. Ook Sanne Swolfs fietste enorm sterk en we vormden een sterk duo. We schoven stelselmatig plaatsjes op, maar de achterstand op de kop bleef nagenoeg gelijk. Alles was dan nog mogelijk. Na 30 km fietsten we al de top 10 binnen. Pas na 45 km begon ik het moeilijk te krijgen. Mijn bovenbenen deden terug moeilijk. Ik moest de rol lossen, wat een opdoffer! Ik probeerde de schade te beperken, maar mijn lichaam wou niet meewerken. Na 65 km kreeg ik terug een opflakkering. Ik fietste terug goed en zag het opnieuw helemaal zitten. Top 5 is nog altijd mogelijk, dus doorbijten. Dan gebeurde het onvermijdelijke, nog nooit zo’n verkrampte benen gehadi Ik kon geen meter meer fietsen, ik kon mijn benen niet meer bewegen. ik schreeuwde van de pijn! Ik moest noodgedwongen stil staan met mijn fiets. Hier is opgeven enorm veel door mijn hoofd gegaan! Daar stond ik dan “in the middle off nowhere”. Heel veel atleten passeerden me. Pas na 5 minuten waren de krampen verminderd. Dit waren toch de hardste minuten van mijn leven. Nu was mijn wedstrijd natuurlijk wel heel om zeep. Toch moest ik mijn weg voortzetten, want er was daar niemand aanwezig die me kon helpen. Ik moest de wisselzone bereiken met mijn fiets. Het fietsen ging heel moeizaam, maar het deerde me niet. Het enige dat ik wou bereiken was de wisselzone. Tijdens het fietsen had ik al de knoop doorgehakt om toch nog te lopen.
Het bereiken van de wisselzone was voor mij al een overwinning. Ik trok mijn loopschoenen aan en wou echt niet opgeven. Het lopen liep echt voor geen meter, mijn bovenbenen waren nog altijd enorm verkrampt. Ik wist dat mijn trainer Dirk in het bos zou aanwezig zijn. Ik liep tot daar om te praten, ik maakte ook gebruik om mijn bovenbenen daar dan te stretchen. Na een goed gesprek en een stretchsessie begon ik met het looponderdeel. Het verliep terug wat stroef, maar al heel wat beter dan daarstraks. Uiteindelijk liep ik nog behoorlijk goed, want ik heb nog de battle kunnen meemaken van de heren voor plaats 1 en 2. Ook kon ik nog net voor de eerste vrouw finishen wat me heel veel voldoening gaf na een teleurstellende dag.

Hier moet ik lessen uittrekken. Goed nadenken en dit eventjes verwerken. Het seizoen is nog niet ten einde, er volgen nog belangrijke wedstrijden. De volgende wedstrijd die volgt is het BK stayer kwarttriatlon in Izegem. Deze wedstrijd is een schitterende thuiswedstrijd, ik hoop daar alvast veel beter te doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *