Na Challenge Salou was het tijd om in de Gavers te gaan ploeteren. Het concept sprak me enorm aan. De wedstrijd was ook dicht bij huis, wat zeker een meerwaarde was. Ik nam deze wedstrijd dan ook mee als specifieke trainingsprikkel, geen tapering. Door het vroege startuur kon ik erna nog goed doortrainen, ideaal om zo nog de kilometers op te trekken.
Vooraf hoopte ik op een goede prestatie maar ik had nooit gedacht dat de concurrentie zo sterk ging zijn. Ik had vooraf toch wat schrik voor het zwemnummer. Dat bleek terecht… want ik heb de rol moeten lossen van de koplopers. Ik had ook nooit een topgevoel tijdens het zwemmen. Gelukkig kwam ik met het tweede groepje uit het water, met mijn topwetsuite van Zone 3. Een goede wissel zorgde ervoor dat ik goed vertrokken was met de fiets.

 

Tijdens de aanloopronde nam ik volop het initiatief. Maar dan… een rondpunt… Ik reed rechtdoor, enja, dat was niet de bedoeling. Ook de moto die voor me reed ging over het rondpunt. Gelukkig reageerde ik tamelijk snel en keerde ik terug. Hierna moest ik volop de achtervolging inzetten want de anderen waren natuurlijk al gaan vliegen. Na de eerste passage van de plaatselijke ronde in Bavikhove had ik terug de aansluiting. Mijn achterstand bedroeg 30 seconden op de koplopers. Het tempo was echt hoog, maar ik kwam geen seconde dichter. Samen met de anderen, konden we de tweede inhalen, die uiteindelijk niet bleef aanklampen. Na de derde passage kreeg ik, van mijn vriendin, te horen dat de achterstand al 2 minuten bedroeg. Dan begon ik wat te rekenen en nam ik minder initiatief. Ik probeerde goed op mijn eten en drinken te letten want dat blijft een werkpuntje. Bij ronde drie, had ik het gevoel dat het tempo serieus aan het dalen ging. Maar eens de laatste ronde begonnen was, begon de battle voor de tweede plaats.

 

Op de klim begon het spelletje, “leuk”, maar niemand bezweek. Toch zag ik dat iemand het al moeilijk kreeg. In dit deel van de wedstrijd bleef ik de koppositie houden. Ik verwachtte nog een aanval, maar die kwam er niet. Ik waagde mijn kans op het technische bochtige stuk in de wijk net voor de Leie. Nam iets meer risico’s in de bochten en trok iedere keer hard door. Ik gaf echt alles om zo mijn tweede plaats veilig te stellen. Enja, mijn opzet lukte, beetje bij beetje werd mijn versprong groter. Ik gaf echt alles en zette door. Plots zag ik, tot mijn verbazing twee moto’s in de verte rijden. Ik begon me af te vragen wat dat was… Zou dit de koploper zijn…? Of de laatste van de korte Swike…? Door dat voorval keek ik niet meer achterom. Ik gaf het volle pond en kwam beetje bij beetje dichter. Dan pas zag ik dat het inderdaad de koploper was. Ik nam onmiddellijk initiatief en zette door. Hij kon niet volgen. “Spannend hé?” Zelfs de moto’s bleven bij de koploper, ze begrepen het waarschijnlijk ook niet. Pas als ik de voorlaatste bocht nam, kwamen ze over mij met toeters en bellen.

 

Na de laatste bocht begon ik te beseffen dat ik gewoon de Trico Swike ging winnen. Gelukkig was mijn voorsprong groot genoeg om te genieten van de laatste rechte lijn. Toch wel raar hoor om al fietsend te finishen i.p.v. al lopend maar o-zo-blij met deze unieke overwinning. De Trek Speed Concept heeft alvast goed werk geleverd vandaag, wat een topmateriaal!

 

Ik heb zelfs mijn vriendin en de supporters verrast met deze overwinning. Je ziet maar, het looponderdeel is er niet bij, maar indelen van een wedstrijd blijft een heel belangrijk punt. Hopelijk kan ik ook verrassen in de IM 70.3 van Luxemburg.
Bedankt Trico Swike voor de organisatie van zo’n uniek evenement op een schitterend domein als de Gavers in Harelbeke. Bedankt aan de vele Efc – itc leden die deelnamen aan dat evenement, dit zorgde voor een topsfeer. Bedankt ook aan mijn allerliefste schat en de talrijke supporters.
                                 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *