Na Izegem was vooral de genezing van mijn kuit prioriteit. Hierdoor werd er serieus gesnoeid in mijn trainingsarbeid, niet ideaal als voorbereiding op een Ironman. Toch bleef ik gemotiveerd en bleef ik geloven in een goede afloop. Het lange aquajoggen in het zwembad was enorm saai maar ik had één doel: ” IM Wales betwisten”. Na de goede opvolging van de kuit en voldoende rust, konden we terug opbouwen met het lopen. De week voor Wales was de test. Het is uiteindelijk gelukt om iets meer dan 60 km te lopen in 5 dagen met één lange loop erin van 24 km. Dit zou voldoende moeten zijn om de marathon af te werken, op mijn niveau.

Tijdens de aanloop naar Wales was het vertrouwen gegroeid en had ik het goede gevoel te pakken. Ook tijdens mijn dieet kreeg ik het minder zwaar dan anders, zelf de trainingen verliepen beter.
Gelukkig kon ik volop rekenen op de steun van mijn trainer Dirk Demaré en Patty die met mee reisden naar Wales. Hierdoor werd het een stuk aangenamer en gezelliger om rustig toe te werken naar de wedstrijd zelf. Donderdagochtend vertrokken we met de auto richting Calais om dan via de boot naar Dover te varen. Daarna was het nog een goede 650 km rijden met de auto om in het huisje aan te komen in Landschipping. Dit lag zo’n 30 min verwijderd van de start in Tenby. Door omstandigheden werd de reis een iets langere reis waardoor we heel wat langer onderweg waren.

Op vrijdag hadden we de parcoursverkenning gepland met de auto en ook een stuk met de fiets. Het was een moeizame verkenning omdat het niet al te duidelijk was. Het werd een zoektocht… Gelukkig kon ik opnieuw op de steun van Dirk en Patty rekenen. Na een goeie 3 uur stond ik te popelen om de rest met mijn fiets af te werken.

Toen ik de koffer opendeed, vloekte ik enorm. Ik had de fiets gesloten uit voorzorg maar ik had mijn sleutel laten liggen in onze garage (thuis@Geluwe). “Man, man,…” Na dit te doorzagen kon ik eindelijk eens de beentjes uitstrekken op de fiets. Na de verkenning werd het ons duidelijk hoe zwaar het fietsparcours is. Het is er wel eentje op mijn maat. Goed indelen zal hier de doorslag geven. Na het verkennen was er briefing. “Ah oei…” Ik schrok toch wel eventjes van het deelnemersveld, sterker dan andere jaren. Podium halen zal een moeilijke klus worden. “Ik kies toch altijd op het verkeerde moment een wedstrijd uit!” :p
Zaterdag stond volledig in teken van verkenning: zwemparours, loopje, rusten, materiaal en fiets klaarzetten. Alles verliep naar wens en ik had er enorm zin in.

 

Sunday = D – day. De voorbereidingen van de start verliepen vlekkeloos en ik stond nog nooit zo op tijd aan de zwemstart. “Applaus voor mezelf (klap)” Na het oorverdovend meezingend volkslied van Wales schoot de wedstrijd in gang. Ik liep pijlsnel het water in. Ik dook dan ook als derde onder water. Enorm goed gestart. Ik kon 300m het tempo volgen maar dan verloor ik stelselmatig wat plaatsen. Ik moest wat bekomen van de snelle start. Daarna kon ik me nog net in de groep voegen. Na de eerste boei verloor ik wat voeling met de groep, ik moest alles geven om het gat te dichten. Gelukkig slaagde ik erin net voor de tweede boei… of toch niet. Ik sloot aan, maar die laatste was ook de voeling met de groep verloren. “Merde” Eenmaal op het strand was de achterstand iets meer dan 1 minuut. De tweede ronde zwemmen verliep iets moeizamer. De age-groups waren net gestart en het was een slalom inhaalrace. Ik zwom helemaal alleen… 
Na 3,8km mocht ik naar de wissel lopen, 1km bergop tot aan mijn fiets. De wissel verliep vlot. “yes!” Ik nam de fiets en vertrok alleen op achtervolging, na de kopgroep die 4 minuten voor me was vertrokken. Ik had onmiddellijk het goede tempo beet en haalde na 15km twee atleten in. Het was beuken tegen de wind en ik moest het stuur goed rechthouden door de strakke zijwinden. Toen gebeurde het… “MILJAAARR!”, mijn ligstuur kwam los. Dit had ik ook al een paar keer op training meegemaakt. Telkens werd dit herstelt en ook de laatste keer werd dit grondig bekeken door Pulso. Net op het moment dat dit gebeurde kwam er één atleet uit de achtergrond op mij terug. De ideale partner, maar daar was ik totaal niet mee bezig. Net nu moest dit gebeuren, mijn wereld stortte in. Zonder ligstuur verder rijden was echt geen optie. Plots kwam er lichtpuntje in de duisternis. Ik zag wat verder een auto staan met ‘continental’ erop. Zou dit de mechanische bijstand zijn? Ik zwaaide met mijn armen en stopte direct bij de auto. Hij haalde onmiddellijk zijn materiaal tevoorschijn. Wat een geluk bij een ongeluk. De juiste sleutel zoeken en alles losdraaien om zo de juiste bout te kunnen aanspannen. En ja die bout zat volledig los. Alles terug vast maken en weg.

De atleten die ik had ingehaald, waren al gaan vliegen, ook de iets mindere zwemmers. “Balen zeg!” Maar goed, ik kon terug verder. Het vertrouwen in mijn ligstuur was wat weg en ik probeerde het minder te gebruiken. Goh, totaal niet ideaal waardoor ik op bepaalde stukken heel wat tijd verloor. Ik bleef natuurlijk wel positief want er kan nog altijd veel gebeuren in zo’n lange race. Ik zette alleen mijn tocht verder en dit deed ik dan ook met verve. Na heel wat hindernissen op de weg: olie op de weg, plotse versmallingen, gedubbelden inhalen, stortbuien trotseren, rukwinden,… Het was een echte overleving. De langste stortbui tijdens de laatste 25 km was er dan ook teveel aan. Ik kreeg het koud en begon te klappertanden. Ik bleef geloven in een goede afloop en kwam al klappertandend binnen in de wisselzone. Ik stapte van mijn fiets, maar kon amper lopen van de verkramping. “IJSkoud!”

 

De wissel verliep moeizaam en ik liep lijkbleek uit de wisselzone. Ik kon me maar niet opwarmen en er zat duidelijk geen snee op. Ik dacht dat ik suikers tekort had en nam sneller dan anders mijn suikers in. Ik kwam er beetje bij beetje terug door maar dan begonnen mijn darmen vervelend te doen. Al 2 jaar werken we hieraan en met resultaat, behalve in Wales dan… Het werd erger en erger. Het tempo minderde en ik dacht meerdere keren aan opgeven maar ik wou dit niet doen uit respect voor jullie (mijn supporters, mijn allerliefste vriendin en vooral de meegereisde trainer Dirk en Patty). Om uiteindelijk ontgoocheld in meer dan 10 uur te finishen in Tenby. Ik behaalde een 12e plaats bij de PRO en 18 overall. Op zich zijn deze cijfers niet slecht maar ik kwam niet naar Wales om maar die plaatsen te behalen! Ik kwam duidelijk voor meer! Dit doet enorm veel pijn, zeker dat ik van mezelf weet dat ik veel beter kan! Hier zat duidelijk veel meer in. Teveel tegenslag tijdens die dag hebben me teniet gedaan. “Heb ik dan nooit eens geluk?” Hier zal ik eventjes moeten van bekomen… Eens goed nadenken wat de toekomst mij zal brengen… Hopelijk kan ik mijn seizoen nog strak afsluiten in Ieper hoewel dit niet gemakkelijk zal zijn een week na deze loodzware Ironman. Bedankt volgers om zo te volgen tijdens de race! Ik heb toch maar eventjes terug een Ironman gefinisht. Thanks en tot de volgende!

 

One Comment on “IM Wales: hard, pijnlijk, ontgoochelend…

  1. Bedankt voor de vele positieve reacties! We zullen zeker niet opgeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *