Na het triatlonseizoen van 2017 wou ik eens evalueren. Het was een seizoen met ups en downs. Het seizoen begon nochtans schitterend met een derde plaats in Bilzen. In Challenge Salou verliep de wedstrijd perfect tot ik het lopen moest aanvatten. De schitterende overwinning op de Trico Swike zorgde terug voor een boost en vertrouwen. Hierna werd ik terug geconfronteerd met een ontgoocheling in IM 70.3 Luxemburg. Een week na Luxemburg kwam de kwarttriatlon van Brugge. Daar kreeg ik terug het goede wedstrijdgevoel te pakken maar zwakte opnieuw af bij de laatste kilometers lopen. Het hoogtepunt was zeker en vast de magische en epische triatlon in IJsland. Ik finishte daar als vijfde met een sterk deelnemersveld. “We waren terug vertrokken…!”

Het BK halve afstand in Eupen werd ook een voltreffer. Natuurlijk net geen podium, maar toch een fantastisch resultaat. Ik was in topvorm, dat was duidelijk. Maar toen… werd er ‘roet in het eten’ gegooid. Ik kreeg last aan de kuit en kon niet meer lopen. Mijn deelname in Izegem kwam in het gedrang maar toch nam ik deel. Achteraf gezien was dit wel een grote fout. Een laatste piekmoment was de voorbereiding naar Wales. Die verliep niet helemaal naar wens. De wedstrijd in Deinze moest ik annuleren waarvan het inschrijvingsgeld gewoon in de vuilnisemmer vliegt. “Toch geld genoeg, die Hannes… NOT” 

Pas 10 dagen later kon ik terug lopen en opbouwen naar de marathon. Het hoofddoel was en bleef IM Wales in 2017. Het was gokken maar spijtig genoeg werd Wales niet wat ik in mijn gedachten had. Tijdens de wedstrijd kreeg ik een mentale klop waardoor de droom starten als PRO – atleet in Hawaï erg ver was. Een week na Wales wou ik me absoluut nog bewijzen in Ieper. En ja, dat deed ik ook! 🙂 Een week na een Ironman nog een kwarttriatlon winnen was dan ook uniek! De laatste wedstrijd van het lange seizoen werd dan ook het BK mixed relay in Lille. Leuke afsluiter om als team te doen.

Na deze korte evaluatie wist ik niet goed wat het seizoen 2018 zal brengen. De droom Hawaï halen als PRO – atleet voelde ik verder wegkwijnen. Al die opgave’s, investeringen, al mijn vrije tijd opofferen in triatlon, veel dingen weigeren, combinatie werk en triatlon, de ontgoochelingen, blessures, verre verplaatsingen,… begonnen door te wegen. De motivatie kwijnde weg en had geen specifieke doelen voor ogen in het triatlonseizoen 2018. Gelukkig stond er al één doel vast, het allerbelangrijkste, onze trouw op 28 april. 🙂

De winterperiode is heel belangrijk om je basisconditie op te bouwen. Door de mentale problemen en weinig zin om te trainen verliep deze periode dan ook moeizaam. Een val met de fiets, opnieuw een blessure aan de kuit… zorgden voor frustraties waardoor er veel in je hoofd begint te spelen. Waarom nog? Voor wie nog? Vele vragen kwamen in me op…
Ik kon zelf maar niet beslissen of ik in 2018 als Pro – atleet wedstrijden zou betwisten of me zou kwalificeren voor Hawaï als age groep atleet. Je moet wel degelijk kiezen want beide is niet mogelijk. Dat is een lang dilemma geweest, niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn toekomstig vrouwtje en bepaalde mensen rondom mij. Gelukkig heb ik de knoop vorige maand kunnen doorhakken. Het jaar 2018 wordt een speciaal jaar waarbij ik terug zal starten als PRO – atleet, maar ook als een getrouwde man :). Het is belangrijk terug het plezier te vinden in de oooo zooo mooie sport als triatlon. Ik hoop die dan ook in het jaar 2018 terug te winnen. Ik heb gekozen voor een gevarieerd programma waarbij er nog heel wat Belgische wedstrijden op mijn lijstje staan die ik maar al te graag zou willen toevoegen op mijn palmares.

Een maand geleden kreeg ik onverwacht nog een kers op de taart. Ik was enorm trots op mezelf dat ik een kwalificatie heb afgedwongen in het challenge circuit om deel te nemen als PRO – atleet in de meest sterk bezette halve triatlon van de wereld “THE Championchip”. Die wedstrijd zal plaats vinden op zondag 3 juni in Samorin (Slovakije).
Bij een prachtige trouw, hoort natuurlijk ook een mooie huwelijksreis. Gelukkig heb ik mijn toekomstig vrouwtje kunnen overtuigen om 2 triatlons te betwisten in onze 3- weekse reis naar Amerika en Canada. Dat zal alvast een onvergetelijk avontuur worden waarbij we alle twee naar uitkijken. Onderaan alvast mijn wedstrijdkalender die momenteel ‘vast’ staat. We starten dit jaar vroeg in De Haan. Ik heb nog nooit deze wedstrijd betwist, dus deze mocht zeker niet ontbreken in mijn wedstrijdkalender 2018. De maanden april,  juni en augustus worden voor mij de belangrijkste maanden.

24/03/2018 Veloopzwem De Haan (1/8)
1/05/2018 BK ploegentriatlon Doornik
6/05/2018 Clubkampioenschap Izegem
20/05/2018 1/2 triatlon Leuven
3/06/2018 The Championchip Samorin (Slovakije)
10/06/2018 Challenge Geraardsbergen
17/06/2018 1/4 triatlon Kortrijk
8/07/2018 1/4 triatlon Oudenaarde
4/08/2018 111 triatlon Jabbeke
12/08/2018 IM 70.3 Steelhead (Michigan, Amerika)
19/08/2018 IM Mont Tremblant (Canada)
16/09/2018 1/4 triatlon Ieper
30/09/2018 IM 70.3 Cascais (Portugal)

We zien hoe het lichaam zal reageren op al dit moois en misschien komen er hier en daar nog uitdagingen bij.

I see you @ the startline! 😉

Groeten

Cwoale

4 Comment on “Seizoen 2017 vs. “Feel good year” 2018

  1. Succes gewenst en proficiat met je huwelijk!

    1. Dank u wel.

      MVG

      Hannes Cool

  2. Mooi geschreven! Succes!

    1. Merci makker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *