Ieder jaar start meestal de seizoensopener in De Haan van het Vlaamse triatlonseizoen. Het seizoen 2018 wordt een speciaal jaartje, dus wou ik absoluut eens deelnemen aan deze wedstrijd. Ja inderdaad, raar maar waar het was mijn eerste deelname aan deze veloopzwem.

Ik moet eerlijk toegeven dat het concept (zwemmen in het zwembad ’s morgens en pas in de namiddag volgens de gezwommen tijd het fietsen en lopen aan te vatten) mezelf minder aanspreekt. Toch wou ik absoluut deze wedstrijd betwisten om mezelf te testen. Mezelf grenzen laten aftasten en nog eens een goede snelle prikkel inlassen naar het komende seizoen toe.
Tijdens de test was het al direct duidelijk dat mijn explosiviteit in het zwemmen een werkpunt zal zijn. Nochtans verliepen de zwemtrainingen beter dan andere jaren, maar de vaststelling was alvast duidelijk dat er nog werk aan de winkel is. Meer dan een halve minuut verliezen op 500m zwemmen, is iets te veel. Ik had dan ook 6:32 min gezwommen op 500m, niet slecht maar had rond de 6 min gehoopt zoals de meeste toppers hadden gezwommen.

In de namiddag was het dan ook duidelijk dat er heel wat toppers aanwezig waren in De Haan. Ik stond klaar als 17de atleet van de ruim 200 atleten in de sporthal te wachten om van wal te gaan. Zo kon je wel goed het veld bestuderen, maar één punt was duidelijk zo snel mogelijk naar de kopgroep fietsen. Hoewel ik er met andere atleten stevig de pees heb opgelegd in het fietsen, kwamen we niet dichter dan 15 seconden. Toch wel balen dat je eventjes achterom kijkt, dat er een achttal atleten gewoon blijven hangen in de wielen. Terwijl iedereen toch meedoet voor de overwinning, of niet soms…? Van samenwerking was er dan ook spijtig genoeg niet veel van te merken, vooral de laatste rond verloren we terug terrein en liet ik dan ook bewust wat begaan. Het lopen is meestal beslissend en daar wou ik absoluut nog eens tonen wat ik in mijn mars had. De wissel verliep vlot, maar had misschien nog vlotter moeten verlopen. Ik kwam pas als 17de uit de wisselzone om zo hopelijk een inhaalrace te beginnen. Het ging er enorm hard aan toe, toch liep ik verbazend goed uit de startblokken. Ik schoof stelselmatig op, dit zorgde ervoor dat je vleugels kreeg. Door die inhaalrace kon ik mijn grenzen verleggen en mezelf een hoger tempo opleggen. Na bijna 2 ronden lopen waren de plaatsjes uiteindelijk al ingenomen. Ik kwam dan ook als 4de over de finish. Gelukkig, trots en vooral een bevestiging dat we goed bezig zijn. En nee, ik was niet ontgoocheld dat ik naast het podium viel. In zo’n sterk deelnemersveld had ik nooit gedacht een top 5 plaats te behalen, dus ja dit was een schitterende test.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bedankt ook aan de organisatie, want dit was tot in de puntjes op en top georganiseerd. keep up the good work. Proficiat ook mijn ploegmaten, vooral de schitterende prestaties van de dames van EFC – ITC sprongen in het oog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *