Wat is dat nu precies die Championship… vragen de meeste me…

Eigenlijk is dit het wereldkampioenschap van het challenge circuit dat plaats vindt op de halve afstand in Samorin (Slovakije). Al diegene die zich kunnen kwalificeren voor deze wedstrijd kregen een uitnodiging om deel te nemen aan deze wedstrijd. Bij iedere challengewedstrijd het voorbije jaar kon je jezelf dus kwalificeren. Kwalificatie behaalde je door in de top 6 te finishen bij iedere categorie. Vorig jaar op 23 juli haalde ik een vijfde plaats bij de PRO categorie in IJsland en kreeg onverwacht een uitnodiging om te starten in The Championship. Ik ben dan ook heel fier en trots op dit aanbod ingegaan. Dit evenement wou ik voor geen geld ter wereld missen dat plaats vindt in het unieke resort X – Bionic Sphere. Er waren ook een 4 tal clubgenoten die zich hadden gekwalificeerd. Hierdoor is het altijd leuker toe te leven naar deze specifieke wedstrijd.

Vrijdagmiddag kwam ik aan in het warme Bratislava. Gelukkig kon ik rekenen op de goede zorgen van het Tricoo Tri Team. Door hen werd ik in ideale omstandigheden op een relaxte manier naar X – Bionic Sphere gebracht. Dichtbij dat complex stond de mobilhome van Bart. Bart en Wouter waren al aangekomen op donderdagavond. Het viel vooral op dat het heel rustig en kalm was. We hadden niet direct de indruk dat er zaterdag en zondag een groots triatlonevenement zou plaats vinden. Vrijdagnamiddag was er de verplichte PRO – briefing. Hier kon je al het fenomenaal deelnemersveld bewonderen. Jaja ik mag hier starten tussen deze sterren.

Zaterdag konden we in de vroege morgen de zwemstart gaan verkennen. Best dat eens gedaan te hebben, want dat viel serieus tegen. Er zat enorm veel deining op het water en geloof het of niet ook golven. Het was eigenlijk niet al te simpel te zwemmen in dat water van de Donau. Ik wist genoeg wat ons te wachten zou staan op zondag. Eenmaal de fiets in de wisselzone staat, begint de spanning op te lopen, zondag is het D – day.

Zondag om 5u40 uit de veren om te kunnen ontbijten om 6 uur. Na een goeie nachtrust alles klaar maken om naar de start te gaan. De enige onzekerheid die ik had was het zwemmen met wetsuit of zonder. De watertemperatuur is enorm snel gestegen van 16 graden naar bijna 22 graden. Normaal weet je het ongeveer een uur voor de start, maar pas 45 min ervoor kregen we het verdict dat het non wetsuit was. Dat had ik niet verwacht, onvoorbereid moest ik van kledij wisselen.
Tot ik plots verheugend nieuws kreeg te horen dat we als PRO – atleet mochten gebruiken maken van een swim suite. Ik was gelukkig snel ter plaats en greep dit met beide handen. Bijna bij de zwemstart kreeg ik te horen dat mijn fiets in de andere richting moet geplaatst worden, anders krijg ik een 30 seconden penalty. Hupla karretje keren en terug naar de wisselzone. Best dat mijn teamgenoten het hadden gehoord.
Na de afroeping van de namen mochten we het frisse water induiken, moest toch efkes bekomen… De start werd dan uiteindelijk ook snel gegeven, niet zo super goed gepositioneerd zwom ik wat ik waard was. Maar in dat water zwemmen was niet zo evident. Vooral vechten tegen de natuurelementen, in de voeten zwemmen was bijna onmogelijk. Al snel verloor je de voeling. Na een degelijk zwemnummer kwam ik dan ook aan wal met de beste fietsers van de wereld. Zelfs de uiteindelijke winnaar kwam met me uit het water. Hier was alles nog mogelijk, gewoon die mannen volgen hé… Hahaha was het maar zo simpel. Het eerste fietsgedeelte ging nochtans goed, knallen tegen 50 km/u. Maar dat volhouden was een ander verhaal, na 15 km moest ik die snelle mannen laten gaan. Wat een snelheid en power, wat een atleten… Me niet naar de verdoemenis rijden was de boodschap, indelen was nu noodzakelijk. Het zwaarste gedeelte moest nog komen. De laatste 30 km terug rijden tegen de wind in. Goh deze duurden toch lang, overal begon het pijn te doen. De laatste 5 km begon ik toch te verlangen om van de fiets te stappen. Eenmaal dat moment er was kon ik bijna niet van mijn fiets stappen. Mijn lichaam was volledig verkrampt en lopen was bijna niet mogelijk. Ik nam dan ook de tijd in de wisselzone om tot mijn positieven te komen. Huppe starten met lopen, beetje bij beetje kwam ik er in. Tijdens de wedstrijd mocht ik genieten van de battle Sanders en Kienle. Ik wenste niet gedubbeld te worden en gelukkig ben ik geslaagd in mijn opzet. Dus zo slecht liep ik niet, toch kreeg ik een grote terugval na 16 km waardoor ik tempo moest minderen. Ik verloor dan uiteindelijk nog één plaats. Om als 17de over de finish te lopen. Tevreden over mijn wedstrijd, maar mijn beste prestatie was het niet. Toch trots te finishen in zo’n fenomenaal deelnemersveld. Bedankt iedereen om het te volgen en me vooruit te roepen. Merci teammakkers voor de goeie babbel achteraf en the support. Op naar de volgende in Geraardsbergen dit weekend. Hopelijk recupereer ik snel en mag ik dromen van een top 10 plaats. Bedankt Mario voor de schitterende foto’s.

 

2 Comment on “Het avontuur in The Championship

  1. Prachtig resultaat en dito verslag.
    Succes volgende week👊

    1. Merci Kurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *