Wie wil er deze Challenge Geraardsbergen niet eens betwist hebben…?
Zwemmen in de prachtige Gavers om daarna te fietsen in de Vlaamse Ardennen met als toetje 2 keer De Muur Van Geraardsbergen. Als laatste lopen in en rond de vestigingen van Geraardsbergen. Schitterende organisatie en een prachtige locatie om een triatlon te betwisten. Een aanrader voor triatleten die de mythische muur eens willen betwisten in een triatlon.

Door het warme weer afgelopen dagen was het water warm genoeg om zonder wetsuit te zwemmen. Dus weeral niet echt in mijn voordeel, maar ik had er wel meer vertrouwen in. Het water in de Gavers was vlak en er was absoluut geen sprake van deining en golven. Het zwemmen startte met een loopstart. De start verliep goed, maar tijdens het zwemmen maakte ik een kleine tactische fout waardoor ik de voeling van een groepje miste voor me. Ik reageerde te laat waardoor ik in het derde groepje belande. Het tempo was hoog, maar mocht eigenlijk iets hoger. Toch kwam ik met een goed zwemnummer aan wal. Ik wisselde vlot en kwam als 7de uit de wisselzone

Tijdens het fietsen nam ik direct initiatief en legde direct de pees erop. Geen last van Samorin momenteel. Pas na 10 km kwamen er 2 atleten aansluiten en bepaalden het tempo. Ik kon goed volgen. Op een beslissend moment kreeg ik het wat moeilijk, ik probeerde nog alles recht te zetten. Maar plots brak de veer en ik moest de sterke fietsers laten gaan na ongeveer 35 km. Daarna was ik op mezelf aangewezen. Meestal krijg ik dan een mentale klap, maar deze keer was het anders. Ik bleef goed tempo aanhouden. Na 45 km kregen we het toetje voorgeschoteld. Jah de Muur, amai na 45 km hard rijden dit nog overbruggen deed enorm veel pijn. De supporters maakten alvast veel goed. De wind kwam iets meer op en dat zorgde wel ervoor dat het nog iets lastiger werd, toch haalde niemand me in. Dat sterkte me wel. De laatste keer De Muur zorgde ervoor dat alles pijn begon te doen. Spijtig genoeg moeten we dan nog een halve marathon lopen van 21 km. Ik stapte van mijn fiets en gelukkig niet als een oud peetje. Ik kon nog vlot lopen na een pittig fietsnummer. Ik startte alvast goed uit de startblokken, spijtig genoeg kon ik het tempo niet aanhouden. Na 8 km kreeg ik een serieuze klop, zou dat gelegen hebben aan de wedstrijd in Samorin. Wie zal het zeggen, maar pas na 12 km kreeg ik terug een beter gevoel te pakken. De laatste ronde was dan ook puur op karakter, pas de laatste 500m was het strompelen naar de finish. Zo trots als een pauw mocht ik als 8ste finishen in een sterk PRO – veld. Heel tevreden van dit resultaat en ik stel vast dat ik net iets tekort schiet in het fietsonderdeel. Moest ik nog iets sterker kunnen fietsen hebben was top 5 mogelijk geweest na een degelijk loopnummer natuurlijk. Triatlon blijft een enorme lastige sport en de drie disciplines moeten gewoon top zijn om goede prestaties neer te zetten. Dus we weten wat te doen de komende weken. Deze week nog volle bak in de triatlon van Kortrijk dit weekend. De laatste restjes eruit persen om daarna terug op te bouwen naar de belangrijke maand augustus.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *