Voor triatlon Oudenaarde begon ik wat last te krijgen aan de rechterkant aan mijn heup, maar toch kon ik nog de trainingen uitvoeren. Misschien zal dit euvel wel verdwijnen. Na Oudenaarde was het al moeilijker om te lopen. De last werd groter en de looptrainingen moest ik schrappen. Toch ging ik er van uit dat ik snel terug ging kunnen lopen. Dus beet ik door en deed ik een lange 24km – loop met pijn. Dat bleek achteraf een heel slechte beslissing. Ik kon een paar dagen moeilijk wandelen en liet dit dan ook behandelen. Na een week niet lopen, beterde het niet. Echt wel vloeken en boos op mezelf! Natuurlijk de wedstrijden waarvoor ik aan het trainen was, kwamen dichterbij. Al die opofferingen om klaar te zijn voor de wedstrijden, eigenlijk alles voor niets door die stomme blessure. Zelfs na 2 weken nog altijd geen beterschap. Mentaal werd dit heel moeilijk, maar toch bleef je nog stiekem hopen dat alles goed komt. Dus het accent blijf je nog leggen in zwemtrainingen en fietstrainingen. Zodat de conditie onderhouden bleef. Al snel kwam triatlon Jabbeke eraan. Ik wist al vooraf dat lopen eigenlijk niet zou lukken. Dus start ik daar met weinig ambities, toch wou ik er een goede doorgedreven training van maken. Het zwemmen was goed, maar het lopen naar de wisselzone verliep heel moeizaam. Ik had dan al veel last om normaal te lopen met de pijn aan mijn bekken. Het fietsen daarentegen ging goed en ik deelde goed in, maar nam geen enkel risico om voluit te gaan. Toch niet nodig, als je weet dat je niet normaal kan lopen. Ik kwam als 4de binnen in de wisselzone na het fietsen, ik startte nog met lopen… Dat was het ook, ik mankte verder, maar eigenlijk had dit weinig zin. Ik gaf op!

 

De week erop kwamen mijn Ironmanwedstrijden eraan en ik wist toen al hoe laat het was. Gelukkig was het ook onze huwelijksreis. Triatlon stond dan op een laag pitje om zo het herstel te bevorderen. Zo konden we meer tijd nemen om te genieten van onze huwelijksreis. Ik startte wel iedere keer met de wedstrijd om toch nog ervaring op te doen, maar voor de start wist ik dat lopen niet ging lukken. De pijn bleef na lange rustmomenten! Pas de laatste week van onze reis voelde ik beterschap. Eenmaal we 2 dagen terug in België waren liep ik voor de eerste keer terug 7 km zonder pijn. Ook terug normaal lopen was vooral een pluspunt, moest niet corrigeren om de pijn te verzachten. Ik was zo gelukkig! Ik had er terug zin om terug op te bouwen. Yes, eindelijk terug vertrokken. Ik wou echt nog iets maken van mijn tweede deel van het seizoen. Ik was namelijk nog ingeschreven voor de halve triatlon van Knokke en de triatlon in Ieper.

Het lopen was snel van korte duur, want de tweede keer had ik terug lichte pijn. Ook de benen wouden niet meer mee, het lang niet lopen heeft gezorgd voor heel wat conditieverlies. Maar vooral mijn blessure kwam terug erger en erger. Soms moet je heel hard afzien om terug te komen. Awel die week was het echt knokken, ook ik hoopte dat er beterschap ging komen. Toch niet, het genezingsproces verliep moeizaam en heel traag. Knokke mocht ik dan ook op mijn buik schrijven, een halve marathon lopen met pijn. Dat wil ik mezelf niet aandoen.
En nu… Stop ik mijn triatlonseizoen…? Want Ieper komt er nog aan weekje later…
Na een week niet meer lopen, probeerde ik toch opnieuw. Starten in Ieper zou me zoveel deugd doen! Velen zouden het misschien al opgegeven hebben. Toch liep ik in begin met lichte pijn, maar naarmate de training vorderde, verdween de pijn. Ik had meer pijn aan de benen door het conditieverlies of de pijn aan mijn bekken. Natuurlijk afwachten wat de dag erna zal brengen. Gelukkig voelde mijn blessure niet erger aan. De kogel is door de kerk en waarschijnlijk sta ik zondag op 16 september aan de start in Ieper. Wat ik er van verwacht…? Ambitie heb ik wel, maar ik weet wel beter. Mijn loopniveau is te zwak om iets te betekenen. Ik hoop vooral de finish te bereiken… De rest zien we dan wel weer!  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *